| تبليغات | X |
|
ادبی
|
حالا که باران
بند بندم را به آب داده است ...
کولی برقص!
که آسمان سفید می شود از ابر .
این فکرهای زنجیری
" که من سنگ شده ام
و از لبه ی پرتگاه ..."
گاهی عجیب لال می شوم
تصمیم های خیس
و شعله هایی که نذر می کنم
برگردم
به خانه ی اول .
دلتنگی ات را قورت می دهم
آوازهایم را
که جا نمی شدم
توی دست هایت
جیبت
چمدانت
و لابه لای بوسه هایت
نه.
این تمبر را بگیر
بچسبان به من!
پرتم کن!
تا مثل بومرنگ ...
می تازد این اسب
برمی گردد ...
کولی !
دلتنگی ات
و بند بند خاموشم
که سنگ شده ام
و از لبه ی پرتگاه که
تابم نمی آورد
هوس می کنم:
مادرم را صدا بزنم ...
(زهرا ملوکی)
برایمان دار و درخت نگذاشته
مثل سر کشیدن همین چای
که اگر نباشد...
می میرم.
کتابخانه ام تمام شده
کتابخانه ام تمام شده
فرقی نمی کند
یا شهر درخت نمی شود
یا درخت ها ورق .
به چیزی فکر نمی کنم
جاده را زیر پاهایم پهن کن
خورشید نارنجی است
وآسمان نیلی...
نگاه کن !
باد موهایم را به رقص آورده.
نترس!
یک لیوان دیگر بریز
برای کسی که کتابخانه اش تمام شده
زندگی
پر از خواب هایی است که جدی نمی شوند.
(پردیس سیاسی)
خستگی ام را بخواب
آن قدر که پلک زده باشم یک بار.
خاتون آب و نان که مرد پشت این برف
دویدم و دویدم
و تپه که قد کشید
پشت خستگی ام
یک کوه.
این برفی پی در پی
وانعکاس سنگی ام...
ابراهیم!
قندیل های گلویم را بشکن!
یخ بسته ام پشت این برف
این چشم که دیگر نمی چکد
این خستگی که چکه نمی کند.
بغض نکن روی این خاک
گلویم را ذبح کن
بجوش در دشت های زرد...
ابراهیم!
(زهرا ملوکی)
