دو گیلاس سرخ همزاد

ادبی

رنگ از رخم پریده بود

که سبز می زدم به چشم هایش

سبز به گونه هایش

به لب های گندیده اش سبز ...

همان طور که می دوید از ساعتش پرسیدم

از حالش که حالم را به می زد

مرا نشانه گرفت

دستم را ...

دم غروبی دنیا را نشانم داد

و گفت:

سبز نیست که نیست

کبود.

(زهرا ملوکی)

+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم اسفند 1386ساعت 12:53 بعد از ظهر توسط دوقلوها |