حالا که باران

             بند بندم را به آب داده است ...

کولی برقص!

که آسمان سفید می شود از ابر .

         این فکرهای زنجیری

        " که من سنگ شده ام

         و از لبه ی پرتگاه ..."

گاهی عجیب لال می شوم

تصمیم های خیس

و شعله هایی که نذر می کنم

برگردم

به خانه ی اول .

دلتنگی ات را قورت می دهم

آوازهایم را

که جا نمی شدم

توی دست هایت

                    جیبت

                         چمدانت

  و لابه لای بوسه هایت

   نه.

این تمبر را بگیر

بچسبان به من!

     پرتم کن!

تا مثل بومرنگ ...

می تازد این اسب

                  برمی گردد ...

       کولی !

دلتنگی ات

  و بند بند خاموشم

که سنگ شده ام  

 و از لبه ی پرتگاه که

 تابم نمی آورد

 هوس می کنم:              

               مادرم را صدا بزنم ...

   (زهرا ملوکی)