دو گیلاس سرخ همزاد

dogholooha — Mon, 04 Aug 2008 08:26:48 GMT

من گاو وحشی پدرم بودم

وقتی که نیمه شب از تخت افتادم

و ماغ کشیدم ،چنگ زدم و بهانه گرفتم

من توی تاریکی قهوه ای بودم

مثل حالت زایمان یک گاو

چشم هایم خمار دردی گوساله ای

سم کشیدم به زمین و گفتم پدرم باش

لباس رسمی ات را بپوش،

با من عکس بگیر.

پوزه ام را ببند عکس بگیر.

مرا ببند به عکس

بگیرم در آغوش

موهایم را شانه کن پدر،

عکس های هفت سالگی ام را ببین که گاو نبودم...

(زهرا ملوکی)

dogholooha — Thu, 24 Jul 2008 07:08:45 GMT

زمین گرم صدای سم اسبان است هنوز که هنوز...

dogholooha — Tue, 01 Jul 2008 08:33:49 GMT

با همه ی علایم حیاتی ام به خاک بر می گردم

عطایش را به لقایش بخشیدم

از دامنه ی دماوند عکس ها را به دامنش .

موهایم وارونه می شد

و گلویم تنگ تر.

جاذبه درد مشترک ذرات است...

زهرا ملوکی

dogholooha — Tue, 03 Jun 2008 15:56:18 GMT

داشتم به سر می شدم

بی همگان

بی او.

خواستم بغلش بگیرم

با این تعادل حفظ کرده ؛

نکرده

زمین دور سرم /پایم/توی دلم

می چرخید

می چرخد

می چرخم

چشم که می بستم

گریه ام می گرفت

باز که می کردم خوابم

مادر می گفت :

هر صبح دعایت می کنم.

من دست ها را آورده بودم پایین

رفته بودم از دست

ـ عادت می کنی دختر!

مفرد

که اول شخص این ماجرا مانده بودم.

پردیس سیاسی

dogholooha — Sun, 18 May 2008 07:56:30 GMT

مثل ریزش موهایم که

۱۰۰ تا در روز طبیعی نیست

انگشت هایم شکسته و

چشم هایم را بسته ام ...

روانه ام کن !

(زهرا ملوکی)

و اگر دیر به روز می شویم من حوصله ندارم / پردیس تنبل است و تهران هم که می دانید به اینترنت دسترسی ندارند مردم .

dogholooha — Sat, 29 Mar 2008 15:28:00 GMT

من این طره را برای تو بر باد داده ام .

بوی شراب می دادی مگر

در این نفس های به سردی نشسته ی زمین؟

پردیسم را فروختم به جهنم دو جام :

"گفتم گره نگشوده ام زان طره تا من بوده ام

گفتا منش فرموده ام تا با تو طراری کند"

تاب می آورم این مدام مداوم را

پیاله بکش به گشودگی این فال

که شیراز عجیب دور بود

من این طره را برای تو بر باد داده ام ...

(پردیس سیاسی)

dogholooha — Sun, 09 Mar 2008 09:23:12 GMT

رنگ از رخم پریده بود

که سبز می زدم به چشم هایش

سبز به گونه هایش

به لب های گندیده اش سبز ...

همان طور که می دوید از ساعتش پرسیدم

از حالش که حالم را به می زد

مرا نشانه گرفت

دستم را ...

دم غروبی دنیا را نشانم داد

و گفت:

سبز نیست که نیست

کبود.

(زهرا ملوکی)

dogholooha — Sun, 17 Feb 2008 09:22:58 GMT

که توی نامه اش نوشته بود :زهرا !مثل "هم نام" میان جاده های اراک تهران معلقم.

به کمر می رسد خستگی موهایم
پیچ خورده است به آخرین کابوس شبی که دیدنم آمد.
نرسید
نه اتوبوس
نه خداحافظی دست هایت.
این جا روزنامه های ورق خورده زیر تخت
و من
که لب اگر باز کنم
تما شهر را حرف های تاریخ گذشته مسموم می کند
حالا حتی رسیدن به جنون راحت است
که دیوار را بکوبم به مشت
نعره را به فضا
که دیدم هرچقدر دور شوی بیش تر می میری
فردا همه چیز را از یاد برده ای
رنگ موهایم
و من این مسیر لعنتی را چشم بسته هم پیدا می کنم
و هوس کرده ام
تمام دارایی ام را به اتوبوس های اراک _تهران ببخشم
زمین نگهم اگر دارد
راست راه می روم.

(پردیس سیاسی)

dogholooha — Sun, 10 Feb 2008 08:16:18 GMT

کمی نزدیک تر بیا

نزدیک تر
من دارم معتدل می شوم
سرسبز حتی
تو سیگارت را بکش
روزنامه ات را بخوان
اما پنج تا از انگشت هایت مال من که موهایم را ...

(زهرا ملوکی)

dogholooha — Wed, 14 Nov 2007 04:35:09 GMT

رد پایم را موج می برد ... این جا خیلی شبیه دریاست . یک دریای طلایی که به جای موج باد دارد به جای همه چیز باد به پردیس گفتم زن ها مثل زمین اند همه چیز را در آغوش می کشند و می زایند و من یک بار خودم را زاییده بودم . جمع شدم توی بغل خودم و صبح که شد ایستادم مثل یک خط صاف بیچاره گالیله یک عمر روی مستطیل ها ایستاده نفس کشید و زمین همیشه کروی بود انگار... دنباله ی کروی ها به خودشان ختم می شود مگر عمق داشته باشند برای همین بود که زن بودم من همه چیز را عمیق می خواستم و می خواستم بزایم اما حالا خیلی ها می بلعند و استفراغ می کنند و نام آفرینش بر آن می گذارند انگار چشم هایم معلق بودند :"شاید یک روز برهنه بیاید "

* قایق اگر توی بندرگاه بماند می پوسد شاید دریا را خشک کرده بودم که راحت تر انتظار بکشم و از ترس پوسیدن خودم را دور نزنم . آفتاب اینجا بی برو برگرد می سوزاند .ترجیح می دهم شعله بکشم تا این که توی آب بگندم و هنوز زمزمه می کنم :"قرار است آخر شاهنامه خوش باشد " و یک روز روی شانه های باد درست مثل پیراهنش ...اما او آن چرکی سفید را دریده بود و برهنه می آمد... * ساقه ی نازک را باید به چوب ببندی و مرا به زمین که هردو شکننده ایم و این جا باد می آید ... تو خیلی خوابت می آید اما من دیگر نیستم که زمین شوم و بزایمت... من چشم های معلقم را بستم و باد مرا با خودش برد * پدر برای پسرش اسم می گذارد و صحرا برای دخترش...قایق چوبی روی آب معلق است و مرد برهنه می راند بر آب

(زهرا ملوکی)